Sunday, 29 December 2024

कर्मवीर दादासाहेब गायकवाड स्मृतिदिन

 



नाशिकच्या १२ किलोमीटर आणि उत्तरेस आंबे दिंडोरी नावाच गाव आहे.  येथेच लोकनेते पद्मश्री कर्मवीर दादासाहेब गायकवाड यांचा जन्म 15 ऑक्टोंबर 1902 रोजी पवळाबाई यांच्या पोटी झाला. त्याच मुलाचे नाव किसन भाऊंनी भाऊराव असे ठेवले.


०१ जानेवारी 1927 रोजी कोरेगाव जिल्हा पुणे येथील विजय स्तंभावर झालेल्या सभेत भाषण करून दादासाहेब गायकवाड यांनी आपले नाव प्रथम महाड येथील सत्याग्रहात भाग घेण्यासाठी नोंदवली होते आणि बहिष्कृत भारत या वृत्तपत्रात त्यांचे नाव एक सत्याग्रही म्हणून नोंदवली होते. त्या सभेचे अध्यक्ष डॉक्टर बाबासाहेब आंबेडकर होते.


20 मार्च, 1927 परिषदेच्या शेवटी जो हल्ला होता. त्याची सर्व इथंबूत माहिती नावांनीशी गोळा केली आणि निरपराराध अस्पृश्यांवर एकदम हल्ला करणाऱ्या गुंडाविरुद्ध कोर्टात खटले भरले गेले चार- पाच महिन्यांनी त्या खटल्याचा निकाल लागून सात-आठ गुंड मोरक्यांना प्रत्येकी चार महिन्यांची सश्रम करावासाची शिक्षा देखील झाली. यासगळ्यात दादासाहेबांनी काम केले होते.


इसवी सन 1930 साल उजाडले आणि डॉक्टर बाबासाहेब आंबेडकरांच्या नेतृत्वाखाली कर्मवीर दादासाहेब गायकवाड यांनी 2 मार्च, 1930 रोजी काळाराम मंदिर प्रवेश सत्याग्रहाची रणशिंग फुंकले. 


रविवारी 13 ऑक्टोबर, 1935 रोजी येवला येथील परिषद भरली. अस्पृश्य समाजातील सुमारे 50 हजार लोक त्या परिषदेला हजर होते. या परिषदेचा प्रचार करताना दादासाहेब आपल्या सहकाऱ्यांसह कधी पाई कधी सायकलवर तर क्वचित मोटरने प्रवास करीत.


डॉक्टर बाबासाहेब आंबेडकर यांनी 1936 मध्ये स्वतंत्र मजूर पक्ष नावाचा नवीन राजकीय पक्ष स्थापन. दादासाहेब गायकवाड यांना  16605 मते 25 फेब्रुवारी 1937 रोजी पडली व त्यांचा विजय झाला.


14 एप्रिल 1937 रोजी डॉक्टर बाबासाहेब आंबेडकरांचा 45 वा वाढदिवस येवला येथे मोठी जाहीर 

परिषद घेऊन साजरा करण्यात आला या परिषदेत दादासाहेबांचे बाबासाहेबांनी अभिनंदन केले.


बाबासाहेबांच्या पश्चात  बाबासाहेबांच्या शवाला साक्ष ठेवून दिनांक 7 डिसेंबर, 1956 रोजी चैत्यभूमीवरच 25 लाख अनुयायांना कर्मवीर दादासाहेब गायकवाड यांच्या मार्गदर्शनाने बौद्ध धर्माची दीक्षा भदंत आनंद कौशल्यन यांनी त्रिशरण पंचशीलाच्या उच्चाराने दिली.


1957 च्या सार्वजनिक निवडणुकीत शेकाफ हे पक्षाला चांगले यश मिळाले त्यात 21 आमदार आणि 11 खासदार निवडून आले.


दिनांक 3 ऑक्टोबर 1957 रोजी पक्ष स्थापन करण्यासाठी देशाच्या विभागातून नेते कडे नागपूरला एकत्र आले होते. त्याच दिवशी या पक्षाची  स्थापना झाली. अध्यक्ष रावबहाद्दूर एन  शिवराज, जनरल सेक्रेटरी बॅरिस्टर राजाभाऊ खोब्रागडे व सदस्य दादासाहेब गायकवाड, बी सी कांबळे इत्यादी होते.


खासदार बी.सी कांबळे यांनी 14 मे, 1959 रोजी नागपूर येथे पक्षाचे अधिवेशन भरवले आणि तेथेच त्या दिवशी आपला दुरुस्त गट स्थापन केला व त्याला दुरुस्त रिपब्लिकन पक्ष कांबळे गट म्हणण्यात येऊ लागले.


6 डिसेंबर, 1964 ला देशव्यापी भूमीहीनांचा सत्याग्रह कर्मवीर दादासाहेब गायकवाड यांच्या मार्गदर्शनाखाली सुरू झाला. हा सत्याग्रह एवढा प्रचंड होता की दोन महिन्यात संबंध भारतातून तीन लाख 40 हजार सत्याग्रही तुरुंगात गेले त्यात सर्व जाती-जमातींची भूमिहीन शेतकरी होते.


दादासाहेब गायकवाड  पंधरा वर्षे खासदार होते आपल्या भाषणातून त्यांनी पार्लमेंट गाजवली होती. 29 डिसेंबर, 1971 चा तो काळा दिवस ठरला त्याच दिवशी कर्मवीर दादासाहेब गायकवाड यांनी जगाचा निरोप घेतला.


यांच्या कार्यास आणी त्यागास विनम्र अभिवादन..!💐🙏

Sunday, 22 December 2024

भारतीय संविधान

 



भारतीय संविधान

भाग क्रमांक ३


2.मॉन्टेग्यू-चेल्मसफर्ड समिती (1917)

ब्रिटिश सरकारने भारतातील सामाजिक आणि राजकीय सुधारणा करण्यासाठी स्थापन केलेली एक महत्त्वाची समिती होती.


स्थापना:

मॉन्टेग्यू-चेल्मसफर्ड समिती स्थापन करण्याची घोषणा 1917 मध्ये केली गेली होती. या समितीचे नेतृत्व लॉर्ड मॉन्टेग्यू (ब्रिटिश सचिव, India Secretary) आणि सर हेनरी चेल्मसफर्ड (गव्हर्नर जनरल) यांनी केले.


उद्दीष्ट:


भारतातील प्रशासन सुधारणा करणे.

भारतीय लोकांना अधिक स्वायत्तता देणे.

भारताच्या विधानमंडळात भारतीयांच्या प्रतिनिधित्वाला वाव देणे.

मुख्य शिफारसी:


प्रांतिक स्वायत्तता: प्रांतातील शासनाचा भाग भारतीयांच्या हाती देणे, ज्यामुळे भारतीय प्रांत सरकारांत अधिक स्वायत्तता होती.

केंद्रीय विधान मंडळातील सुधारणा: भारतीय प्रतिनिधींची संख्या वाढविणे आणि शासकीय कार्यांमध्ये अधिक भारतीय सदस्यांचा समावेश करणे.

गव्हर्नर जनरलची भूमिका: ब्रिटिश गव्हर्नर जनरलला केंद्रीय शासक म्हणून कायम ठेवले, पण प्रांत सरकारांना अधिक अधिकार देण्याचा प्रस्ताव ठेवला.

परिणाम:

या शिफारसींचा परिणाम गव्हर्नमेंट ऑफ इंडिया अ‍ॅक्ट, 1919 मध्ये झाला, ज्यामुळे ड्यूल सिस्टम (ड्यूल कंट्रोल) सुरू झाला आणि प्रांतिक स्वायत्तता मिळविण्यास सुरवात झाली.



भारताच्या नगरपालिका निवडणुका:

भारतातील नगरपालिका निवडणुका स्थानिक शासन आणि प्रतिनिधित्वाच्या वाढीच्या दृष्टीने महत्त्वाच्या होत्या. मुंबई आणि कोलकाता अशा शहरे, जे ब्रिटिश सरकारच्या मुख्य अधिकार क्षेत्रात होती, त्यात नगरपालिका निवडणुका घेतल्या गेल्या.

संदर्भ: "Municipal Governance in British India" by S. S. Oza, published by India Book House.

प्रांतिक विधानसभा स्थापन:

प्रांतिक विधानसभा स्थापन 1919 नंतर सुरु झाल्या. याचा परिणाम म्हणून, भारतीय जनतेला शहरी आणि ग्रामीण भागात सरकारच्या निर्णय प्रक्रियेत सहभागी होण्याची संधी मिळाली.

संदर्भ: "Constitutional Development in India" by Bipan Chandra, published by Har Anand Publications.

वरील संदर्भामध्ये स्वातंत्र्यपूर्व भारताच्या राज्यघटना, ब्रिटिश सुधारणा, आणि प्रांतिक विधानसभा आणि नगरपालिका सुधारणा यांचे सखोल वर्णन केले गेले आहे. हे दस्तऐवज आणि ग्रंथ भारतीय स्वातंत्र्य चळवळीच्या इतिहासात महत्त्वपूर्ण ठरतात.


ब्रिटिश राजवटीत भारतीय प्रशासनातील स्थानिक सहभाग आणि स्वराज्याची प्रक्रिया सुरुवात करण्यासाठी नगरपालिका निवडणुका आणि प्रांतिक विधानसभा स्थापन करण्यात आले. हे टप्पे भारतीय स्वातंत्र्य संघर्षाच्या महत्त्वाच्या प्रक्रियेचे भाग होते. खाली यांची तपशीलवार माहिती आणि त्याचे महत्त्वपूर्ण उदाहरणे दिली आहेत.

1. नगरपालिका निवडणुका

भारतात नगरपालिका निवडणुका सुरू होण्याच्या पंढरीत 19व्या शतकाच्या अखेरीस सुधारणा केली गेली. काही महत्त्वाच्या नगरपालिका निवडणुका आणि सुधारणा पुढील प्रमाणे आहेत:

i) कोलकाता नगरपालिका निवडणुका (1899)

कोलकाता (पूर्वीचे कलकत्ता) नगरपालिका निवडणुका ब्रिटिश काळातील सर्वात महत्त्वाच्या नगरपालिका निवडणुकांपैकी एक होत्या.

1899 मध्ये कोलकाता नगर निगमच्या निवडणुका घेण्यात आल्या. यामध्ये भारतीयांना स्थानिक प्रशासनामध्ये थोड्या प्रमाणात प्रतिनिधित्व मिळाले. या निवडणुकांमध्ये भारतीय नागरिकांचा सहभाग आणि त्यांचे अधिकार मर्यादित होते.

ii) मुंबई नगरपालिका निवडणुका (1872)

मुंबईमध्ये नगरपालिका निवडणुका 1872 मध्ये घेण्यात आल्या. त्यावेळी भारतीय नागरिकांना निवडणुकीत थोडक्यात प्रतिनिधित्व दिले होते, पण पूर्ण अधिकार मात्र ब्रिटिशांनी ठेवले होते.

iii) अहमदाबाद नगरपालिका निवडणुका (1917)

1917 मध्ये अहमदाबादमध्ये नगरपालिका निवडणुका घेण्यात आल्या, ज्यात भारतीय नागरिकांचा सहभाग वाढला. यामध्ये भारतीय लोकांना अधिक प्रतिनिधित्व दिले गेले.

2. प्रांतिक विधानसभा स्थापनेची प्रक्रिया

भारतातील प्रांतिक विधानसभा हे राज्यस्तरीय स्वायत्त शासन स्थापनेसाठी महत्त्वपूर्ण कदम होते. 1919 च्या विझिंटन योजना आणि गोलमेज परिषद यामध्ये भारतात प्रांतिक विधानसभा स्थापन करण्याची प्रक्रिया अधिक प्रगल्भ झाली.

i) मद्रास प्रांतिक विधानसभा (1920)

मद्रास (आता चेन्नई) प्रांतामध्ये 1920 मध्ये प्रांतिक विधानसभा स्थापनेसाठी महत्त्वाची सुधारणा झाली.

यामध्ये भारतीय जनतेला राज्यस्तरीय विधायी कामकाजात थोडेफार स्वातंत्र्य मिळाले आणि विधानसभा निवडणुका घेण्यात आल्या. यात भारतीय नागरिकांना निश्चित प्रतिनिधित्व मिळाले.

ii) बंगाल प्रांतिक विधानसभा (1921)

बंगाल प्रांतातील प्रांतिक विधानसभा स्थापन 1921 मध्ये करण्यात आली. यामध्ये भारतीयांना राज्यस्तरीय प्रशासनाच्या प्रक्रियेत भाग घेण्याची संधी मिळाली.

iii) उत्तर प्रदेश प्रांतिक विधानसभा (1937)

1937 मध्ये उत्तर प्रदेश (आता उत्तर प्रदेश) राज्यातील प्रांतिक विधानसभा स्थापनेसाठी महत्त्वपूर्ण सुधारणा केली गेली.

यामध्ये प्रांतिक विधानसभा निवडणुका घेण्यात आल्या, आणि भारतीय जनतेला राज्यस्तरीय सरकारात अधिक प्रतिनिधित्व मिळाले.

iv) पंजाब प्रांतिक विधानसभा (1937)

पंजाब प्रांतातील प्रांतिक विधानसभा 1937 मध्ये स्थापन करण्यात आली. यामध्ये भारतीयांना अधिक अधिकार आणि प्रतिनिधित्व मिळाले.


संदर्भ:


"Indian Constitutional History" by Dr. Durga Das Basu

"The Making of Modern India" by Sumit Sarkar


3.सायमन कमिशन - 1927:

स्थापना:


सायमन कमिशन स्थापन करण्याची घोषणा 1927 मध्ये ब्रिटिश सरकार ने केली. या कमिशनचे नेतृत्व सर जॉन सायमन यांनी केले. त्यासाठी सर जॉन सायमन यांच्या अध्यक्षतेखाली एक पाच सदस्यांची समिती स्थापन करण्यात आली.

उद्दीष्ट:


भारताच्या संविधानिक सुधारणा बाबत अंतिम शिफारसीं सादर करणे.

भारतीय शासन व्यवस्थेतील सुधारणा सुचवणे आणि ब्रिटिश नियंत्रणातील स्वायत्तता कशी वाढवता येईल याबाबत मार्गदर्शन करणे.

महत्त्वाचे मुद्दे:


भारतीय शासकीय संरचनेत सुधारणा करणे.

भारतीय विधानसभेचे स्वरूप बदलणे.

भारतीय राजकीय नेत्यांना अधिक अधिकार देणे.

विरोध:


सर्वांत मोठा आणि महत्वाचा मुद्दा म्हणजे, सायमन कमिशन मध्ये एकाही भारतीय सदस्याचा समावेश नव्हता. त्यामुळे भारतीय जनतेत तीव्र असंतोष निर्माण झाला.

भारतीय राष्ट्रीय काँग्रेस आणि इतर सर्व प्रमुख भारतीय संघटनांनी या समितीचा तीव्र विरोध केला. त्यांना त्यांच्याशी संबंधित असलेल्या अधिकारांवर चर्चा करण्याची संधी न दिल्याने भारतीय जनतेत "सायमन गो बॅक" (Simon Go Back) चा नारा देऊन विरोध करण्यात आला.

भारतातील प्रतिक्रिया:


सायकल विरोध: सायमन कमिशनच्या विरोधात भारतभर जवळपास सर्व प्रमुख राजकीय नेत्यांनी आंदोलन केले. विशेषतः काँग्रेस आणि मुस्लिम लीगने तीव्र निषेध केला.

राष्ट्रीय आंदोलन: भारतीय लोकांनी यावर "सायमन गो बॅक" चा नारा दिला. प्रमुख नेत्यांमध्ये लालाजी, सरदार पटेल, नेहरू यांनी याचे विरोध केले.

दांडी मार्च (Salt March) च्या आधी भारतातील जनता स्वतंत्रतेसाठी लढा देण्यास तयार होती.

सायमन कमिशनच्या शिफारसी:


भारताचे राजकीय स्वरूप सुधारण्यासाठी काही महत्त्वपूर्ण शिफारसी करण्यात आल्या. त्यात संपूर्ण भारताच्या संविधानिक सुधारणा संदर्भात चर्चेसाठी काही शिफारसी दिल्या होत्या, पण त्या शिफारसींना भारतीय पक्षांनी विरोध केला.

भारतीय लोकांचे राजकीय अधिकार अधिक वाढविणे, आणि भारताच्या स्वातंत्र्याचा मार्ग अधिक खोलवर चर्चा करण्यासाठी महत्त्वपूर्ण ठरले.

रिझर्व्ह सीट्स व ब्रिटिश प्रशासनातील सुधारणा कशा करायच्या यावर तत्त्वज्ञान व विचार मांडले.

परिणाम:


सायमन कमिशनच्या शिफारसींनी भारतातील राजकीय प्रक्रियेत अनेक सुधारणांची माहिती दिली, पण या कमिशनने भारतीय नागरिकांशी चर्चा न केल्यामुळे त्या शिफारसींना पूर्णपणे स्वीकारले गेले नाही.

परिणाम:

सायमन कमिशनच्या शिफारसींना भारतीय राजकीय नेत्यांनी नाकारले, आणि नेहरू रिपोर्ट (1928) तयार करण्यात आले ज्यात भारतीय लोकांच्या अधिकारांची अधिक मागणी केली गेली.

संदर्भ:


"The History of Modern India" by Sumit Sarkar

"The Indian National Congress and the Struggle for Independence" by B.R. Nanda


 4.नेहरू रिपोर्ट (1928)

नेहरू रिपोर्ट (1928) हा एक महत्त्वपूर्ण दस्तऐवज होता, ज्यात भारतीय राजकीय अधिकारांचा अधिक विस्तार करण्याचा प्रस्ताव होता.

या रिपोर्टमध्ये भारतीय संघराज्याच्या संरचनेवर विचार केला गेला आणि भारतीय राष्ट्रीय काँग्रेसने त्याची स्वीकृती दिली.


5. गोलमेज परिषद – पहिली (1930-1931)

गोलमेज परिषद (Round Table Conference) हे भारतातील संविधानिक सुधारणा वर चर्चा करण्यासाठी ब्रिटिश सरकारने आयोजित केलेली एक महत्त्वाची बैठक होती.

स्थापना:

पहिली गोलमेज परिषद 1930 मध्ये लंडनमध्ये आयोजित करण्यात आली. यामध्ये भारतातील प्रमुख नेत्यांचा समावेश होता.

उद्दीष्ट:

भारतीय संविधान सुधारणा करणे.

भारतीय लोकांच्या अधिकारांचा विचार करणे.

स्वातंत्र्याच्या मार्गावर चर्चा करणे.

मुख्य मुद्दे:

भारतीय सशक्त लोकशाहीचे धोरण.

जातीप्रथा, अल्पसंख्यांकांचे हक्क इत्यादी मुद्द्यांवर चर्चा.

हिंदू-मुस्लिम एकता व पाकिस्तानच्या मागणी संदर्भात मुद्दे उपस्थित केले गेले.

परिणाम:

पहिल्या गोलमेज परिषदेत एकदाही ठोस सहमती झाली नाही. भारतीय राष्ट्रीय काँग्रेसने त्यात भाग घेतला, पण जास्त काही निर्णय घेता आले नाहीत.

संदर्भ:

"India's Freedom Struggle" by Bipin Chandra

"History of British India" by James Mill


6. गोलमेज परिषद – दुसरी (1931)

दुसरी गोलमेज परिषद 1931 मध्ये लंडनमध्ये आयोजित केली गेली. या परिषदेत भारताच्या भविष्यावर सखोल चर्चा करण्यात आली.

स्थापना:

दुसरी गोलमेज परिषद 1931 मध्ये आयोजित केली गेली.

उद्दीष्ट:

भारतीय संविधान सुधारणा.

काँग्रेस आणि मुस्लिम लीग यांच्या सहभागाने भारताच्या भविष्यविषयक धोरण ठरवणे.

मुख्य मुद्दे:

स्वतंत्रता प्राप्तीसाठी धोरणे.

सामाजिक आणि धार्मिक समतेचे सिद्धांत.

पाकिस्तानच्या मागणी आणि हिंदू-मुस्लिम संघर्ष.

परिणाम:

या परिषदेतही एक ठोस निर्णय निघाला नाही, आणि गांधी-इरविन करार काढण्यात आला.

संदर्भ:

"The Making of Modern India" by Sumit Sarkar

"The Round Table Conferences" by R.K. Gupta

निष्कर्ष:

या सर्व समित्यांमुळे भारताच्या संविधानिक विकासात महत्त्वपूर्ण भूमिका निभावली. प्रत्येक समितीने भारतीय स्वातंत्र्य संग्रामाच्या आणि भारतीय लोकशाहीच्या पुढाकारासाठी मार्गदर्शन केले. सायमन कमिशनच्या विरोधात "सायमन गो बैक" चा नारा, कैबिनेट मिशनने भारताचे विभाजन स्वीकारले आणि गोलमेज परिषदने भारतीय राजकारणावर एक ऐतिहासिक प्रभाव टाकला.

संदर्भ:

"Modern India" by Bipin Chandra

"The Making of the Indian


7. क्रिप्स मिशन (1942)

क्रिप्स मिशन 1942 मध्ये भारतात आले आणि त्याचा उद्दीष्ट भारतीय पक्षांसोबत स्वातंत्र्याबाबत चर्चा करणे होते.

स्थापना:

ब्रिटिश सरकारने मार्च 1942 मध्ये सर स्टॅफर्ड क्रिप्स यांच्या नेतृत्वाखाली भारतात एक मिशन पाठवले.

उद्दीष्ट:

भारतीय स्वातंत्र्याच्या संदर्भात चर्चा करणे.

युद्धासाठी सहयोग मिळविणे आणि भारतीय लोकांसाठी अधिक स्वायत्तता प्राप्त करणे.

मुख्य शिफारसी:

भारताला स्वातंत्र्य देणे.

स्वतंत्र भारतातील संविधान तयार करण्यासाठी भारतीय संविधान सभा स्थापन करणे.

मुस्लिम लीगला स्वतंत्र पाकिस्तानचा प्रस्ताव दिला.

परिणाम:

क्रिप्स मिशन अपयशी ठरले कारण भारतीय राष्ट्रीय काँग्रेसने त्याचा विरोध केला, आणि मुस्लिम लीगने पाकिस्तानसाठी आपली मागणी पुनः उचलली.

संदर्भ:

"The Cripps Mission to India" by Rajiv Awasthi

"The History of India" by K.K. Aziz


8. कैबिनेट मिशन (1946)

कैबिनेट मिशन हे ब्रिटिश सरकारचे एक महत्वाचे मिशन होते, ज्यामध्ये भारतीय राजकीय पक्षांमध्ये एका सहमतीवर येण्याचे उद्दीष्ट होते.

स्थापना:

मार्च 1946 मध्ये ब्रिटिश सरकार ने कैबिनेट मिशन भारतात पाठवले. या मिशनचे नेतृत्व लॉर्ड पैट्रिक लॉरेन्स, सर स्टॅफर्ड क्रिप्स आणि ए. व्ही. अलेक्झांडर यांनी केले.

उद्दीष्ट:

भारतीय संविधानावर सहमती निर्माण करणे.

भारतात एक संविधान सभा स्थापन करणे.

भारतीय पक्षांना एकत्र आणणे आणि स्वायत्ततेच्या संदर्भात चर्चा करणे.

मुख्य शिफारसी:

संविधान सभा स्थापन करणे: भारतीय संविधान तयार करण्यासाठी संविधान सभा स्थापन करणे.

केंद्रीय सरकारचे स्वरूप: भारताला संघीय स्वरूप देणे, ज्यामध्ये राज्यांना अधिक स्वायत्तता मिळेल.

मुस्लिम लीगची मागणी: मुस्लिम लीगला पाकिस्तान साठी स्वतंत्र राज्याचा हक्क मान्य करण्यात आला.

परिणाम:

कैबिनेट मिशनच्या शिफारसींनुसार, संविधान सभा स्थापन झाली आणि भारताचे विभाजन स्वीकारण्यात आले.

संदर्भ:

"The Making of the Constitution of India" by Shyam Nandan Sinha

"India's Struggle for Independence" by Subhas Chandra Bose

भारतीय संविधान

भारतीय संविधान

 

भारतीय संविधान



भाग 02 

ज्यांना संविधानातील कायदेशीर बारकावे समजून घ्यायचे आहेत. Check andha Balance समजून घ्यावयाचे आहे. त्यांनी खालील न्यायालयीन खटले अभ्यासावे.

१. शंकरी प्रसाद देव विरुद्ध भारत संघ १९५१, सज्जनसिंग १९६५,गोलकनाथ विरुद्ध पंजाब राज्य १९६७, केशवानन्द भारती विरुद्ध केरळ राज्य १९७३,मीनर्वा मिल्स विरुद्ध भारत संघ १९८०, वामनराव १९८१

 (१३,१४,३६८, DPSP,९th Amd)


२. चंपकम दोरैराजन १९५१, इंद्रा सहानी १९९३ (आरक्षण )


३. ⁠शाहबानो बेगम १९८५ (Power politics पोटगी )


———————————-

सविधान समजून घेण्यासाठी काय वाचावे / अभ्यासावे.

१. भारतीय संविधान 

२. ⁠Constitutional assembly debates official report.

३. डॉ बाबासाहेब आंबेडकर यांची संविधान सभेतील तीन भाषणे.

i. १७ डिसेंबर,१९४६ भाषण 

ii. ०४ नोव्हेंबर, १९४८ भाषण 

iii. २५ नोव्हेंबर, १९४९ भाषण 

४. States and Minorities - डॉ. बाबासाहेब 

५. या जागा राखीव आहेत- अभिनव चंद्रचूड 

६. ⁠ संविधान सभेतील वादविवाद- प्रदीप गायकवाड 

७. The framing of India’s constitution- B Shivrao

८. ⁠भारतीय राज्यघटना आणि राजकीय व्यवहार-डॉ वी मा बाचल

९. भारतीय राज्यघटना भारताची कोनशीला - अनूवाद भारती केळकर


भारतीय संविधानाची काही महत्त्वाची वैशिष्ट्ये. 📕


☸️ लिखित संविधान: भारतीय संविधान हा जगातील सर्वात लांब आणि सुस्पष्ट लिखित संविधान आहे. यामध्ये २५ भाग, ४४८ कलमे, आणि १२ अनुसूची आहेत.


☸️संविधानिक साधारण तत्त्वे: भारतीय संविधानाने भारताची संसदीय पद्धतीची व्यवस्था, लोकशाही मूल्ये, कायद्याचा शासन (Rule of Law), घटकिय अधिकार, आणि स्वतंत्र न्यायव्यवस्था यांचे आधारभूत तत्त्वे निश्चित केली आहेत.


☸️पार्लमेंटरी प्रणाली: भारतीय संविधानानुसार, भारतातील सरकार संसदीय पद्धतीवर आधारीत आहे . याचा अर्थ म्हणजे सरकारला जनतेच्या प्रतिनिधींमार्फत, म्हणजे संसदेतून वैधता प्राप्त होते.


☸️सर्वधिकार समता: संविधान प्रत्येक भारतीय नागरिकाला मूलभूत अधिकार देतो. या अधिकारांमध्ये जीवन व स्वातंत्र्याचा अधिकार, समानतेचा अधिकार, धार्मिक स्वातंत्र्याचा अधिकार, आणि बोलण्याचा व विचारांचा स्वातंत्र्याचा अधिकार यांचा समावेश आहे.


☸️ संघ राज्य प्रणाली: भारत हे एक संघीय देश आहे, म्हणजेच देशाच्या राज्यांमध्ये काही अधिकारांचे विभाजन केले गेले आहे. संविधानानुसार, केंद्र सरकार व राज्य सरकार यांना वेगवेगळे अधिकार दिले गेले आहेत.


☸️ सामाजिक व आर्थिक न्याय: भारतीय संविधान त्याच्या उद्देशानुसार समाजातील प्रत्येक वर्गाला न्याय देण्याचा प्रयत्न करतो. विशेषत: मागासवर्गीय, अनुसूचित जाती-जमाती, आणि स्त्रिया यांना विशेष संरक्षण दिले आहे.


☸️ धर्मनिरपेक्षता: भारतीय संविधान धर्मनिरपेक्ष आहे, म्हणजेच कोणत्याही धर्माची सरकारी पक्षपाती भूमिका नाही. सरकारचा कुठलाही धर्म नाही. सर्व धर्मांना समान वागणूक दिली जाते.


ब्रिटिश भारतात आले, त्याचा इतिहास आणि भारतातील विविध प्रदेशांच्या जिंकण्याची प्रक्रिया एक दीर्घकाळ चाललेली होती.



1. ब्रिटिशांचे भारतात आगमन (1600): ईस्ट इंडिया कंपनीचा प्रवेश

1600 मध्ये ब्रिटिश ईस्ट इंडिया कंपनीला भारतात व्यापार करण्याची संधी मिळाली. हा ब्रिटिश साम्राज्याच्या भारतीय उपखंडावर प्रवेशाचा प्रारंभ होता. कंपनीने सुरुवातीला हूगली (बंगाल) मध्ये व्यापारिक ठाणे स्थापले.

ब्रिटिशांनी भारतात व्यापाराच्या हक्कासाठी विजयवाडा, चीनाई, कोलकाता, आणि मुंबईमध्ये वसाहती स्थापन केल्या.

संदर्भ:

"The East India Company: A History" by T. J. Staley

"The British Empire: A Very Short Introduction" by Ashley Jackson


2. बंगालवरील ब्रिटिश वर्चस्व (1757): प्लासीची लढाई

1757 मध्ये प्लासीच्या लढाईत रॉबर्ट क्लाइवच्या नेतृत्वाखाली ब्रिटिश ईस्ट इंडिया कंपनीने सिराज-उद-दौला, बंगालच्या नवाबविरुद्ध विजय मिळवला. यामुळे बंगालवर ब्रिटिशांचा कब्जा झाला आणि भारतातील समृद्ध प्रदेशांपैकी एक असलेल्या बंगालाचा व्यापार व संसाधनांवर ब्रिटिशांचे नियंत्रण प्रस्थापित झाले.

या लढाईचा परिणाम म्हणून बंगाल आणि त्याच्या आस-पासच्या प्रदेशांचा ताबा ब्रिटिशांनी घेतला, ज्यामुळे भारताच्या इतर प्रदेशांमध्ये त्यांच्या वर्चस्वाची नांदी झाली.

संदर्भ:

"The Battle of Plassey" by K. K. Aziz

"The History of Bengal" by Sir Jadunath Sarkar


3. मराठा साम्राज्याचे वर्चस्व आणि संघर्ष (1760-1818)

मराठा साम्राज्याने 18व्या शतकाच्या सुरुवातीस भारताच्या मोठ्या भागावर नियंत्रण मिळवले. ब्रिटिशांनी मराठा साम्राज्याच्या विरोधात लढायला सुरुवात केली, आणि सातवट राजवंशाचे नेतृत्व करून ब्रिटिशांनी पेशवे युद्ध लढले.

दुसरे मराठा युद्ध (1805) आणि तीसरे मराठा युद्ध (1817-1818) मध्ये ब्रिटिशांनी मराठ्यांना पराभूत केले. यामुळे पुणे, सातारा आणि इतर मराठा प्रमुख प्रदेशांचा ताबा ब्रिटिशांनी घेतला.

सांगली युद्ध (1799) मध्ये ब्रिटिशांनी टीपू सुलतान याच्या विरुद्ध लढाई जिंकली आणि त्याच्या साम्राज्याचा ताबा घेतला. यानंतर, दक्षिण भारतातील राज्यांच्या विलीनीकरणाची प्रक्रिया सुरू झाली.

संदर्भ:

"The Maratha Empire" by James Grant Duff

"The Marathas 1600–1818" by T. S. Shejwalkar


4. सिख साम्राज्याचा पराभव (1845-1849)

सिख साम्राज्य (जे रंजीत सिंग यांनी स्थापले होते) ब्रिटिशांसमोर एक मोठा अडथळा बनले होते. 1845 मध्ये सिख साम्राज्य विरुद्ध ब्रिटिशांच्या सिख युद्ध सुरू झाले.

दुसरे सिख युद्ध (1848-1849) मध्ये ब्रिटिशांनी सिख साम्राज्य पराभूत केले आणि पंजाबचा ताबा घेतला, ज्यामुळे पंजाब, चंडीगड, आणि अन्य सिख वस्ती असलेले प्रदेश ब्रिटिश साम्राज्यात समाविष्ट झाले.

संदर्भ:

"The Sikh Empire" by M. S. Ghurye

"The Punjab and the Raj" by J. S. Grewal


5. उत्तर भारताचा विस्तार (17व्या शतकाच्या शेवटी)

मुघल साम्राज्यचा प्रभाव 17व्या शतकाच्या उत्तरार्धात घटलेला होता. ब्रिटिशांनी मुघल सम्राटाच्या कुप्रभावाचा फायदा घेतला आणि त्यांच्या नावे कर्नाटका, बंगाल, बिहार, उत्तर प्रदेश इत्यादी प्रमुख प्रदेशांवर नियंत्रण ठेवले.

दिल्लीतील मुघल सम्राटाची सत्ता केवळ प्रतिकात्मक बनली, आणि ब्रिटिशांनी 1857 मध्ये दिल्लीचे पाटील बनवले.

संदर्भ:

"The Decline of the Mughal Empire" by M. A. Rizvi

"The Mughal Empire" by John F. Richards


6. 1857 चा स्वातंत्र्य संग्राम (सिपाही बंड)

1857 चा सिपाही बंड भारतीय स्वातंत्र्याच्या पहिल्या लढ्यात रूपांतरित झाला. ब्रिटिश साम्राज्याच्या विरोधात दिल्लीतील बहादूर शाह जफर यांच्या नेतृत्वाखाली बंड झाले.

यामुळे भारतीय साम्राज्याच्या दृष्टीने एक महत्त्वाचा संघर्ष निर्माण झाला. त्यानंतर ब्रिटिशांनी मुघल सम्राटाचे वर्चस्व समाप्त केले आणि भारतात ब्रिटिश राज (Crown Rule) स्थापित केला.

संदर्भ:

"The First War of Indian Independence 1857-1859" by S.N. Sen

"The Indian Mutiny of 1857" by V.D. Savarkar


7. ब्रिटिश राज (1858) आणि सम्राट जॉर्ज पंचम

1857 नंतर, ब्रिटिश सरकारने ईस्ट इंडिया कंपनीचे अधिकार संपवले आणि ब्रिटिश राज स्थापन केला. ब्रिटिशांनी भारतातील सर्व प्रमुख प्रांतांवर आपले नियंत्रण प्रस्थापित केले, आणि दिल्लीतील ब्रिटिश राजाची अधिकृत घोषणा केली.

1911 मध्ये दिल्लीला भारताची राजधानी म्हणून घोषित केले आणि ब्रिटिशांनी त्यांची राजधानी कोलकाता (काळी आणि राजधानी) पासून दिल्लीला स्थानांतरित केली.

संदर्भ:

"British Raj: A History of the British Empire in India" by Philip Woodruff

"The Making of Modern India" by Sumit Sarkar


8. भारताचा स्वातंत्र्य संग्राम (1947)

1947 मध्ये भारत स्वतंत्र झाला. ब्रिटिश साम्राज्याने भारतीय उपखंडावर आपला वर्चस्व स्थापन केल्यानंतर, भारत आणि पाकिस्तान या दोन राष्ट्रांमध्ये विभागले गेले.

संदर्भ:

"India's Struggle for Independence" by Subhas Chandra Bose

"The History of Modern India" by Bipan Chandra


भारताच्या संविधानिक इतिहासाचे प्राथमिक टप्पे:


1. राणीचा जाहीरनामा १८५८

2. ⁠मिन्टो-मोरले सुधारणा (1909)

3. ⁠मॉन्टेग्यू-चेल्मसफर्ड समिती (1917)

4. ⁠सायमन कमिशन - 1927

5. ⁠नेहरू रिपोर्ट (1928)

6. ⁠गोलमेज परिषद – पहिली (1930-1931)

7. ⁠गोलमेज परिषद – दुसरी (1931)

8. ⁠ क्रिप्स मिशन (1942)

9. ⁠कैबिनेट मिशन (1946)



१. राणीचा जाहीरनामा (१८५८)

अठराशे सत्तावनचा उठाव शमल्यानंतर हिंदुस्थानातील प्रजेला उद्देशून इंग्लंडच्या व्हिक्टोरिया राणीने काढलेला जाहीरनामा. १८५८ च्या गव्हर्मेंट ऑफ इंडिया या अधिनियमानुसार हा जाहीरनामा घोषित करण्यात आला. या जाहीरनाम्याने हिंदुस्थानचा कारभार ब्रिटिश ईस्ट इंडिया कंपनीकडून इंग्लंडच्या राणीकडे (ब्रिटिश शासनाकडे) विधिवत सुपूर्त करण्यात आला आणि १६०० पासून १८५८ पर्यंत या कंपनीने कमावलेले हिंदुस्थानचे साम्राज्य इंग्लंडच्या आधिपत्याखाली आले.


आपल्या धर्मात ढवळाढवळ होणार नाही, आपल्याला सक्तीने ख्रिस्ती केले जाणार नाही, ह्याचा दिलासा मिळाल्यामुळे सर्वसामान्य श्रद्धाळू जनतेला हायसे वाटले. 


1. मिन्टो-मोरले सुधारणा (1909):

1909 मध्ये ब्रिटिश सरकारने मिन्टो-मोरले सुधारणा लागू केली, ज्यामुळे भारतीयांना स्थानिक स्वराज्य प्रणालीमध्ये अधिक प्रतिनिधित्व मिळाले. या सुधारणा नंतर भारतीय नगरपालिकांमध्ये निवडणुका घेण्यात आल्या आणि प्रांतिक विधानसभा स्थापन होऊ शकली.

संदर्भ: *"The Minto-Morley Reforms" by H.G. Rawlinson, published in The Cambridge History of India, Vol. 5: The Indian Empire


माँटेगू चेम्सफर्ड १९१७ चा कायदा आपण पोस्ट क्रमांक १२ मध्ये पाहणार आहोत.


तत्पूर्वी सदर पोस्ट ११ माहितीस्तव देत आहे.


बाबासाहेब संविधान सभेच्या पहिल्याच भाषणात म्हणतात की, “येथे जमलेले आपण सगळे युद्धजन्य छावण्यांचे नेते आहोत व मी देखील अशाचा एका छावणीचा नेता आहे.”आपण हे समजून घेतले पाहिजे की, भारतीय संविधान हे या युद्धजन्य छावण्यातील झालेला एक तह आहे. 


बाबासाहेब आपल्या भाषणात नेहमी आयर्लंडचे उदाहरण देतात. ब्रिटिशांपासून जेव्हा आयर्लंडला स्वातंत्र्य मिळाले तेव्हा बहूसंख्याकांचा नेता रिएंडमंड आल्पसंख्यकाचा नेता कार्लसन याला उद्देशून म्हणतो की,माग तुला आता काय संविधानिक संरक्षण मागायचीत ती… त्यावेळी कार्लसन उत्तरतो की, चुल्यात घाल तुझे ते हक्क आणि अधिकार.. आम्हा अल्पसख्यांकास तुमच्या राज्यात शासितच व्ह्यायचे नाही.

लक्षात घ्या. अस्पृश्य समाजाची लोकसंख्या ही आयर्लंड, अमेरिका अथवा इतर देशाईतकी होती. परंतु बाबासाहेबांनी आयर्लंड प्रमाणे भूमिका घेतली नाही. बाबासाहेबांनी शासीत होणे स्वीकारले व या देशाचे अजुन एक विभाजन टाळले. त्यांनी त्यासाठी काही सांविधानिक संरक्षणे व तरतुदींची मागणी जरूर केली.

परंतु या तहात बाबासाहेबांना

अपेक्षीत states and minorities (book) मधील सर्व प्रावधाने मूळ संविधानात अंतर्भूत करता आले नाहीत. जी संविधानिक प्रावधाने हक्क आपणास मिळाले ते देखील प्रदीर्घ लढ्यानंतर व भीमसैनिकाच्या प्राणाची आहुती दिल्यानंतर मिळाले आहेत. हुतात्मा गांगुर्डे व इतर ३०० लोक जखमी झाले आहेत. (खंड १८ भाग ०३) जोगेंद्र नाथ मंडल यांचे सहकार्य,बुद्धसिंह महनल यांचा बंगाल मधील लढा असेल तसेच बंगाल मधील लकडी पूल नावाची वस्ती देखील जाळली गेली आहे. हा सगळा प्रकार बाबासाहेब संविधान सभेत निवडून येऊच नयेत म्हणून केलेला आहे. पटेलांनी तर संविधान सभेचे दारे,खिडक्या व तावदाने देखील लावली होती. ही लढाई आपण समजून घेतली पाहिजे.


Avengers 4 end game नावाचा एक हॉलिवूडपट आहे. त्यात Thanos नावाचा खलनायक आहे. अनेक सूपर पावर असणारे हिरो या चित्रपटात आहेत. या चित्रपटात एकूण पाच शक्ती मणी दाखवले आहेत. ते मणी जो परिधान करेल तो सर्वाधिक शक्तिशाली बनणार आहे. तो व्यक्ती अथवा तो गट या जगाचा संहारकर्ता, संरक्षणकर्ता, पुनर्निर्माण करता बनू शकतो. इतके ते मणी शक्तिशाली आहेत.आता ही जी सगळी चित्रपटातली लढाई आहे.  ती ते शक्ती मणी मिळवण्यासाठीची लढाई आहे.


आता आपण चित्रपटाकडून पुन्हा संविधानाकडे वळू. विधायका,कार्यपालिका,न्यायपाली का,मीडिया व लोक हे ते पाच शक्तिमणी शक्ती स्त्रोत आहेत.


हे नीट समजून घ्या की, भारतीय संविधानाचे महत्त्व का आहे. का ते विरोधक दिल्लीत भारतीय संविधान जाळतात? का त्याला विरोध करतात. का वारंवार त्याला बदलण्याची भाषा व बदलण्याचं काम करतात. त्याचं एकमेव कारण म्हणजे या देशातील सर्वाधिक शक्तिशाली पुस्तक हे भारतीय संविधान आहे. आणि ते संविधान बहुजनांच्या हिताच आहे. इथल्या दलित,आदिवासी,भटके, महिला व अल्पसंख्यांक यांना सत्तेचा व सन्मानाचा वाटा देणार पुस्तक आहे. हजारो वर्ष इथल्या अस्पृश्यांना महिलांना स्वतंत्र,समता, बंधुता व न्याय नाकारला गेला. त्यांना संधी देणारे हे पुस्तक आहे. इथल्या वर्ण वर्चस्ववादी शक्ती ना तेच नको आहे. किंबहुना तो त्यांचा अडसर आहे. म्हणून भारतीय संविधानाला त्यांचा विरोध आहे. व त्यांच्याकडून भारतीय संविधानाला कायम धोका आहे.

भारतीय संविधान

भारतीय संविधान

 

भारतीय संविधान






 

 

भाग एक

भारतीय संविधानाची मुळ हस्त लिखीत प्रत रामपूर येथील प्रेमबिहारी नारायण रायझाडा यांनी केले आहे. यासाठी वापरलेला पेपर हा मीनबॉर्न लोन पेपर आहे. त्याचा आकार १६.५ × ३०.५ इंच आहे. या कामासाठी ४०००/- रुपये खर्च आला. त्यानंतर या पानांवर अगदी मौर्य काळापासून ते स्वातंत्र्य लढ्यातील इतिहास चित्रित केला. हे काम शांती निकेतन मधील नंदलाल बोस यांनी केलं. या कामास २१,०००/- रुपये खर्च आला. हे संविधान आताच्या लोकसभा सचिवालयात आहे.

भारतीय संविधान हे कायद्याचे पुस्तक आहे. आपण त्याला नागरिक शास्त्राचे पुस्तक म्हणूया . ज्या पुस्तकात आपल्या जीवनाशी संबंधीत हक्क,अधिकार व कर्तवांची कर्तव्यांची माहिती दिली आहे. स्वातंत्र्य,समता,बंधुता आणि न्याय प्रदान करणारे पुस्तक होय.

२६ नोव्हेंबर, १९४९ रोजी हे संविधान लिहून पूर्ण झाले. ते लिहिण्यासाठी संविधान सभेला २ वर्ष, ११ महिने आणि १७ दिवस लागले आहेत. त्या भारतीय राज्यघटनेत मूळत एकूण २२ भाग होते. या बावीस भागात ३९५ कलमे आणि ८ अनुसूची होत्या.

नंतर, ९ अ नगरपालिका, ९ ब सहकारी संस्था आणि १४ अ न्यायाधिकरण असे तीन भाग फेरबदल म्हणून जोडले गेले, ज्यामुळे एकूण भाग संख्या २५ झाली.  त्यामुळे भारतीय संविधानात आता २५ भाग ,४४८ कलमे, आणि १२ अनुसूची आहेत.

संविधान सभेची पहिली बैठक. दिनांक ९ डिसेंबर, १९४६ रोजी झाली. दिनांक २४ जानेवारी, १९५० रोजी संविधान सभेच्या सदस्यांनी संविधानाच्या प्रतींवर सह्या केल्या. आणि संविधान सभेचे काम संपुष्टात आले. या कालावधीत  ११ सत्र  व १६५ बैठका संपन्न झाल्या. २२ नोव्हेंबर, १९४९ पर्यंत संविधानावर ६३,९६,७२९  रुपये खर्च झाला होता.


आजपर्यंत १०५ घटना दुरुस्त्या देखील झाल्या आहेत.  लक्षात घ्या जरी कलमांची संख्या वाढली तरी एकूण कलम तुम्हाला ३९५ इतकेच दिसतील. हे लक्षात घेतले पाहिजे की भारतीय राज्यघटनेत कधीही नवीन कलम किंवा भाग जोडला जातो, तो वर्णक्रमानुसार केला जातो (उदाहरणार्थ, कलम 21 अ) जेणेकरून संविधानाच्या संरचनेत अडथळा येऊ नये.

संविधान समजून घेण्यासाठी आपण पुढील चार प्रकार प्रथम समजून घेऊ.

१. उद्देशिका Preamble 

२. ⁠२५ भाग.

(या २५ भागात अनुच्छेद Article (३९५) आहेत)

३. ⁠अनुसूची Schedule (१२)

४. परिशिष्ट Appendix.


१. उद्देशिका Preamble 

संविधान हा आपल्या देशाचा मूलभूत सर्वश्रेष्ठ कायदा / त्याचे पुस्तक आहे. या संविधानातील उद्दिष्टे, हेतू, कायद्यातील तरतुदी यांची थोडक्यात आणि सुसंगत रीतीने केलेली मांडणी म्हणजे ही उद्देशीका / प्रस्तावना होय. त्यातील प्रत्येक शब्दाला सखोल अर्थ आहे. संविधानाच्या प्रस्तावनेलाच ‘संविधानाचे प्रास्ताविक’ , ‘संविधानाचा सरनामा’ , किंवा ‘संविधानाची उद्देशिका’ असे म्हणतात.


उद्देशिकेने सर्व भारतीय नागरिकांना न्याय, स्वातंत्र्य दर्जाची व संधीची समानता या तीन मूल्यांची हमी दिली आहे. उद्देशिकेचा इतिहास व त्यातील मूल्य यावर विस्तृत लिहिता बोलता येईल.

२. संविधानातील भाग/ प्रकरण.

भारतीय संविधानाचे भाग (Parts):

भाग १ – सामान्य प्रावधान ०१-०४

भाग २ – नागरिकत्व ०५-११

भाग ३ – मूलभूत अधिकार १२-३५

भाग ४ – सामाजिक व आर्थिक न्याय 

भाग ४अ – मूलभूत कर्तव्ये ३६-५१

भाग ५ – केंद्र सरकार ५२- १५१

भाग ६ – राज्य सरकार १५२-२३७

भाग ७ – स्थगित २३८

भाग ८ – राज्यांचे संबंध २३८-२४२

भाग ९ – पंचायती राज २४३

भाग ९अ – नगरपालिकांचे कायदेसंस्था ९ब- सहकारी संस्था 

भाग १० – राज्यपाल २४४

भाग ११ – केंद्र व राज्य यांच्यातील संबंध २४५-२६३

भाग १२ – केंद्र शासित प्रदेश २६४-३००

भाग १३ – न्यायालयीन पुनरावलोकन  ३०१-३०७

भाग १४ – न्याय व समानता ३०८-३२३

भाग १४ अ न्यायाधिकरण 

भाग १५ – राजकीय पक्ष व निवडणुका ३२४-३२९

भाग १६ ते २४ – विशेष प्रावधान ३३०-३४२

भाग १७ भाषा ३४३-३५१

भाग १८ आणीबाणी विषयक ३५२-३६०

भाग १९ मिश्र कलम ३६१-३६७

भाग २० संविधान दुरूस्थी ३६८

भाग २१ अनियमीत संक्रमण व विशेष तरतुदी ३६९-३९२

भाग २२ – संक्षिप्त रूपे,प्रारंभ आणि नीरसने ३९३-३९५

३. Schedules (अनुसूचियां):

भारतीय संविधानात Schedules (अनुसूचियां) खूप महत्वाच्या असतात. संविधानाच्या प्रारंभात विविध "Schedules" दिले आहेत, जे संविधानाचा अविभाज्य भाग मानले जातात.

संविधानाशी संबंधित प्रावधान: प्रत्येक Schedule मध्ये विशेष माहिती, अधिकार, कर्तव्ये किंवा विधेयकांचे (Acts) तपशील दिलेले असतात. उदाहरणार्थ, पहिली अनुसूची भारताच्या राज्यांचे व केंद्रशासित प्रदेशांचे नाम, राजधानी आणि सीमा यांचा तपशील देते.

४. Appendices (परिशिष्ट):

"Appendices" म्हणजे परिशिष्ट असतात, ज्यामध्ये मुख्यतः सहाय्यक किंवा अतिरिक्त माहिती दिली जाते. या माहितीचा संविधानाशी थेट संबंध नसतो, परंतु तो संबंधित कायद्याची अधिक स्पष्टता किंवा संदर्भ देण्यासाठी असतो.

विस्तारित माहिती: Appendices मुख्य दस्तऐवजाच्या भागात न समाविष्ट केलेली, परंतु त्याला सहायक असणारी माहिती असतात.

उदाहरण: एखाद्या कायद्याचे किंवा विधेयकाचे Appendices त्याच्या तपशीलवार सुसंगतीसाठी, उदाहरणार्थ इतर कायदे, तक्ते, दाखले इत्यादी समाविष्ट करतात.

फरक:

संविधानाच्या संदर्भात: Schedules हे संविधानाचा अविभाज्य भाग आहेत आणि संविधानाची कार्यप्रणाली किंवा समजण्यास मदत करतात, तर Appendices हे सहायक दस्तऐवज असतात, ज्यात अतिरिक्त माहिती किंवा स्पष्टीकरण दिले जाते, जे मुख्य दस्तऐवजाचा भाग नसून त्याला समर्थन करतात.

Tuesday, 27 November 2018

संविधान व कायदे.



प्रामुख्याने दोन प्रकारचे कायदे (LAW)आहेत.

१. CRIMINAL LAW आणि
 २.  CIVIL LAW
----------------------------------------------------------


१. CRIMINAL LAW:
भारतीय दंड संहिता (IPC) (फौजदारी कायदा), १८६०


लॉर्ड मेकॉले च्या काळात १९३४ ला या कमिशनचे स्थापना झाली.

IPC हा क्रिमिनल LAW आहे.
कोणता अपराध घडला तो कोणत्या section मध्ये येतो हे ठरते ती IPC व त्या अपराधाची किंवा गुन्ह्याची शिक्षा काय होऊ शकते,  ते भारतीय दंड संहिता (IPC)च  ठरवते.
(चोरी झाली की दरोडा ,की विश्वास घात हे IPC ठरवते जे SECTION लागू होईल त्यानुसार व त्यात त्या गुन्ह्याला दंड काय आहे हे पण IPC सांगते.)

code of criminal procedure (CRPC)
प्रक्रिया संहिता

IPC ने गुन्हा व शिक्षा ठरवते.मात्र CRPC  ही सर्व प्रक्रिया सांगते. उदा. अटक काशी होईल, पोलिसांचे काम, वकिलांचे काम, जज चे काम, बेल कशी मिळेल, कधी कोर्टात हजर करायचे ही सगळी प्रक्रिया CRPC ठरवते.

------------------------------------------------------
२. CIVIL LAW (नागरी संहिता)
Civil law मध्ये मुस्लिम law , hindu law व असे अनेक दिवाणी कायदे येतात.

CPC
यामध्ये घटस्पोट कसा होईल किती नुकसानभरपाई मिळेल. त्याची civil procedure code प्रक्रिया संगीतलेली आहे.
एखाद्याने contract तोडला तर नुकसानभरपाई काशी होईल ते सांगितले आहे.

या (civil law) कायद्यात नुकसानभरपाई मिळते. जेलची शिक्षा होत नाही.
-------------------------------------------------



संविधान

संविधान आणि IPC/CPC या थोड्या बहुत संबंधीत पण भिन्न-भिन्न बाबी आहेत.
१. संसदेत आणि विधान मंडळात लोकप्रतिनिधी कायदा करतात. परंतु तो कायदा जर संविधानातील अनुच्छेदच्या (Article) मर्यादे बाहेर जाणार नाही याची काळजी घेतात.

२. जर केलेला कायदा हा संविधानिक नसेल  Articles चे violation होत असेल तर न्यायालय केलेला कायदा रद्द करू शकतं.

३. कारण संविधान हे सर्वोच्च आहे. संविधानाला डावलून कुठलाही कायदा करता येत नाही. संविधान हे superior आहे.

४. संविधानात
मूलभूत हक्क, कर्तव्य (Fundamental Rights),  मार्गदर्शक तत्व,
कार्यकारी (Executive),
कायदेकारी(Legislative),
न्यायालयीन (Judicial),
संघराज्य प्रणाली
हे सर्व ठरवून दिले आहे.
संविधानात ARTICLES असतात. IPC मध्ये sections असतात.

६९ वा भारतीय संविधान दिवस .




सर्व भारतीयांना संविधान दिनाच्या हार्दिक शुभेच्छा 💐💐
📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚

भारत देश हा अनेक भाषा, धर्म, वर्ण, वर्ग, वंश, वेष, केश, खान-पान, तापमान, आचार-विचार, मत भिन्नता असणारा तरीही एकसंध असलेला  विविधतेतून एकतेचा संदेश देणारा लोकशाही देश होय. या देशाचे संविधान या देशाला या एका माळेत गुंफण्याचे अतुलनीय महाकाय कार्य लिलया पेलून आहे. हा देश ज्या लोकशाहीवर उभा आहे. ती घटना म्हणजे "भारतीय संविधान" डॉ.बाबासाहेब आंबेडकर हे राज्यघटनेचे निर्माते होय. २६ नोव्हेंबर , १९४९ रोजी राज्यघटनेचा स्वीकार केला गेला व २६ जानेवारी,  १९५० पासून भारताची राज्यघटना अंमलात आली. भारताची राज्यघटना उद्देशिका (Preamble), मुख्य भाग व १२ पुरवण्या (परिशिष्टे) अशा स्वरूपात विभागली आहे. मुख्य संविधानाचे २२ विभाग असून त्यांची अनेक प्रकरणांमध्ये विभागणी केलेली आहे. सुरूवातीच्या ३९५ कलमांपैकीची काही कलमे आता कालबाह्य झाली आहेत. सध्या राज्यघटनेत ४४७ कलमे असून २ वर्ष ११ महिने १८ दिवस" एवढा कालावधी संविधान निर्मितीस खर्ची पडला आहे. भारतीय संविधान जगातल्या सर्वांत मोठ्या संविधानांमध्ये मोडते.

आदिम काळात ईश्वर हा सर्वोच्च होता. त्या नंतर धर्म हा सर्वोच्च बनला आणि आज संविधान या देशात सर्वोच्च आहे.

आपलं संविधान हे समता स्वतंत्रता, न्याय, आणि बंधुता या तत्वावर आधारित आहे.

आपण संविधान म्हटलं की भावनिक होणं एक मर्यादेपर्यंत ठीक आहे. पण त्या भावनेच संविधान साक्षरता रुजवण्यात रूपांतर करणं अधिक महत्वाचे व गरजेचं आहे. संविधानिक मूल्यांना समजून उमजून घेऊन ती जनमानसात पोहचवण अधिक महत्वाचं आहे.

त्यासाठी तुम्ही दरवेळी झेंडे, मोर्चे काढणे, मोठनमोठाले लेख लिहले पाहिजेत असे नाही. संविधानिक साक्षरतेची सुरवात स्वतः पासून, स्वतःच्या घरापासून करा. हक्क आणि कर्तव्यं या दोन्ही बाबतीत जागृत रहा. अंधश्रद्धेला थारा देऊ नका. रहदारी, व्यवसाय, नोकरी येथे कायद्याच उल्लंघन करू नका. धार्मिक द्वेष पसरवू नका. स्त्री-पुरुष यांच्याशी समानतेन बंधुभावान वागा. कुठल्याही प्रकारच्या आमिषाला बळी पडून तुमच्या Constitutional morality व ethics मोडू नका. इतकं केलं तरीही उत्तम..😊
-----------------------------------------------------------------

डाॅ. बाबासाहेब आंबेडकरांचे संविधान सभेतील शेवटचे भाषण.
(डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर लेखन आणि भाषणे, खंड १८, भाग ३- १९४६ ते १९५६)
☸1☸☸☸☸☸☸☸

…माझ्या मते, संविधान कितीही चांगले असो, ते राबविण्याची जबाबदारी ज्यांच्यावर आहे, ते जर अप्रामाणिक असतील तर ते वाईट ठरल्याशिवाय राहणार नाही. तसेच संविधान कितीही वाईट असो, ते राबविण्याची जबाबदारी ज्यांच्यावर आहे, ते जर प्रामाणिक असतील तर ते चांगले ठरल्याशिवाय राहणार नाही. संविधानाचा अंमल हा संपूर्णत: संविधानाच्या स्वरुपावर अवलंबून नसतो. संविधान हे केवळ राज्याचे काही विभाग – जसे की कायदे मंडळ, कार्यकारी मंडळ, आणि न्यायपालिका निर्माण करुन देते. राज्याच्या या विभागांचे कार्य लोक आणि लोकांनी स्वत:च्या आकांक्षा आणि राजकारणासाठी साधन म्हणून निर्माण केलेले राजकीय पक्ष यावर अवलंबून राहणार आहे.

…केवळ बाह्य स्वरुपात नव्हे, तर प्रत्यक्षात लोकशाही अस्तित्वात यावी अशी जर आपली इच्छा असेल, तर त्यासाठी आपण काय करायला हवे? माझ्या मते पहिली गोष्ट जी केलीच पाहिजे ती अशी की, आपल्या सामाजिक आणि आर्थिक उद्दिष्टांच्या पूर्ततेसाठी आपण संवैधानिक मार्गांचीच कास धरली पाहिजे. याच अर्थ हा की, क्रांतीचा रक्तरंजित मार्ग आपण पूर्णत: दूर सारला पाहिजे. याचा अर्थ कायदेभंग, असहकार आणि सत्याग्रह या मार्गांना आपण दूर ठेवले पाहिजे. आर्थिक आणि सामाजिक उद्दिष्टपूर्तीसाठी संवैधानिक मार्गासारखा कोणताही मार्ग शिल्लक नव्हता, त्यावेळी असंवैधानिक मार्गाचा अवलंब करण्याचे समर्थन मोठ्या प्रमाणात केले जात होते. परंतु जेव्हा संवैधानिक मार्ग उपलब्ध आहेत तेव्हा या असंवैधानिक मार्गांचे समर्थन होऊ शकत नाही. हे मार्ग इतर काही नसून अराजकतेचे व्याकरण आहे आणि जितक्या लवकर आपण त्यांना दूर सारु तेवढे ते आपल्या हिताचे होईल.

दुसरी महत्वाची गोष्ट, जिचे पालन केले पाहिजे ती अशी की, लोकशाहीच्या संवर्धनात आस्था असणाऱ्या सर्वांना जॉन स्टुअर्ट मिल यांनी दिलेला सावधगिरीचा इशारा लक्षात ठेवावा लागेल. त्यांच्या मते, “लोकांनी आपले स्वातंत्र्य कितीही मोठा माणूस असला तरी त्याच्या चरणी अर्पण करता कामा नये. तसेच त्याच्यावर इतका विश्वास ठेवू नये, की जेणे करुन त्याला प्राप्त अधिकारांचा तो लोकांच्या संस्था उदध्वस्त करण्यासाठी उपयोग करील.” संपूर्ण आयुष्य देशसेवेसाठी व्यतित केलेल्या महापुरुषांच्या प्रति कृतज्ञता व्यक्त करण्यात काहीच गैर नाही. परंतु कृतज्ञता व्यक्त करण्यालाही मर्यादा असल्या पाहिजेत. आयरीश देशभक्त डॅनियल ओकॉनेल यांनी समर्पकपणे म्हटल्याप्रमाणे, “कोणताही माणूस स्वाभिमानाचा बळी देऊन कृतज्ञता व्यक्त करु शकत नाही, कोणतीही स्त्री स्वत:च्या शीलाचा बळी देऊन कृतज्ञता व्यक्त करु शकत नाही आणि कोणताही देश स्वत:च्या स्वातंत्र्याचा बळी देऊन कृतज्ञता व्यक्त करु शकत नाही.” इतर देशांच्या तुलनेत भारताला सावधगिरीचा इशारा लक्षात घेणे अधिक गरजेचे आहे, कारण भारतात भक्ती किंवा जिला भक्तीचा मार्ग म्हणता येईल तो, किंवा विभूतीपूजा ही जगातील इतर कोणत्याही राजकारणात दिसणार नाही, इतक्या मोठ्या प्रमाणात भारतीय राजकारणात दिसते. धर्मातील भक्ती ही आत्म्याच्या मुक्तीचा मार्ग असू शकेल. परंतु राजकारणात भक्ती किंवा व्यक्तिपूजा ही अध:पतन आणि अंतिमत: हुकूमशाहीकडे नेणारा हमखास मार्ग ठरतो.

तिसरी गोष्ट आपण केली पाहिजे ती अशी, की केवळ राजकीय लोकशाहीवर आपण समाधान मानता कामा नये. आपल्या राजकीय लोकशाहीचे आपण एका सामाजिक लोकशाहीत सुद्धा परिवर्तन करायलाच हवे. राजकीय लोकशाहीच्या मुळाशी सामाजिक लोकशाहीचा आधार नसेल, तर ती अधिक काळ टिकू शकणार नाही.

सामाजिक लोकशाही म्हणजे काय? तो एक जीवन मार्ग आहे, जो स्वातंत्र्य, समता आणि बंधुता यांना जीवनतत्वे म्हणून मान्यता देतो. स्वातंत्र्य, समता आणि बंधुता ह्या तत्वांचा एका त्रयीची स्वतंत्र अंगे म्हणून विचार करता येणार नाही. ते त्रयीचा एक संघ निर्माण करतात, ते या अर्थाने की, त्यापैकी एकाची दुसऱ्यापासून फारकत करणे म्हणजे लोकशाहीचा मूळ उद्देशच पराभूत करणे होय. समतेपासून स्वातंत्र्य वेगळे करता येत नाही. समतेशिवाय स्वातंत्र्य म्हणजे काही लोकांचे बहुतांश लोकांवर प्रभुत्व निर्माण करणे होय; स्वातंत्र्याशिवाय समता ही वैयक्तिक कर्तृत्वाला मारक ठरेल. बंधुत्वाशिवाय स्वातंत्र्य आणि समता स्वभाविकरित्या अस्तित्वात राहणार नाहीत, त्यांच्या अंमलबजावणीसाठी पोलिस यंत्रणेची गरज भासेल. भारतीय समाजात दोन बाबींचा पूर्णत: अभाव आहे ही वस्तुस्थिती मान्य करुनच आपण सुरुवात केली पाहिजे. त्यापैकी एक समता आहे. सामाजिक क्षेत्रात आपला समाज हा श्रेणीबद्ध विषमतेच्या तत्वावर आधारित आहे. याचा अर्थ काही लोक वरच्या स्तरावर असतात तर बाकीचे निष्कृष्ट अवस्थेत असतात. आर्थिक क्षेत्रात आपल्या समाजात काहींजवळ गडगंज संपत्ती आहे, तर अनेक लोक घृणास्पद दारिद्र्यात जगतात. २६ जानेवारी १९५० ला आपण एका विसंगतीयुक्त जीवनात प्रवेश करणार आहोत, राजकारणात आपल्याकडे समता राहील परंतु सामाजिक आणि आर्थिक जीवनात विषमता राहील. राजकारणात प्रत्येकाला एक मत आणि प्रत्येक मताचे समान मूल्य या तत्त्वाला आपण मान्यता देणार आहोत. आपल्या सामाजिक आणि आर्थिक जीवनात मात्र, सामाजिक आणि आर्थिक संरचनेमुळे, प्रत्येक माणसाला समान मूल्य हे तत्त्व आपण नाकारत राहणार आहोत. अशा परस्पर विरोधी जीवनात आपण आणखी किती काळ राहणार आहोत? आपण जर ती अधिक काळपर्यंत नाकारत राहिलो, तर आपली राजकीय लोकशाही आपण धोक्यात आणल्याशिवाय राहणार नाही. ही विसंगती शक्य होईल तेवढ्या लवकर आपण दूर केली पाहिजे. अन्यथा ज्यांना विषमतेचे परिणाम भोगावे लागत आहेत ते या सभेने अतिशय परिश्रमाने निर्माण केलेली राजकीय लोकशाही संरचना उदध्वस्त करतील.

आपल्यात उणीव असलेली दुसरी बाब म्हणजे बंधुत्वाचे तत्त्व मान्य करणे होय. बंधुत्व म्हणजे काय? जर भारतीय लोक एक असतील तर सर्व भारतीयांमध्ये बंधुत्वाची समान भावना असणे हे होय. हे तत्व सामाजिक जीवनाला एकता आणि एकजिनसीपणा प्राप्त करुन देते. ही बाब प्राप्त करणे कठीण आहे. ती किती कठीण आहे, हे संयुक्त राष्ट्र अमेरिकेविषयी जेम्स ब्राईसने त्याच्या अमेरिकन कॉमनवेल्थ या खंडात सांगितलेल्या गोष्टीवरुन कळून येईल.

ब्राईसच्याच शब्दात मी उद्धृत करु इच्छितो, ती घटना अशी-

“काही वर्षापूर्वी अमेरिकन प्रोटेस्टंट एपिस्कोपल चर्चच्या त्रैवार्षिक अधिवेशनात सामुदायिक प्रार्थनेत फरबदल करण्याचा प्रसंग आला. प्रार्थना लहान वाक्यांची करुन त्यात सर्व लोकांसाठी असेल्या प्रार्थनेचा समावेश करणे योग्य होईल असा विचार करण्यात आला आणि न्यू इंग्लंडच्या प्रमुख धर्मोपदेशकाने पुढील शब्द सुचविले, “हे प्रभो, आमच्या राष्ट्राला आशीर्वाद दे.” उत्स्फूर्तपणे ते त्या दिवशी मान्य करण्यात आले. या वाक्यावर दुसऱ्या दिवशी पुन्हा विचार करण्यात आला. धर्मोपदेशकांव्यतिरिक्त इतर अनेकांनी ‘राष्ट्र’ या शब्दावर आक्षेप घेतले. त्यांच्या मते या शब्दामुळे संपूर्ण राष्ट्राचे ऐक्य प्रत्यक्षात नसले तरी स्पष्टपणे सूचित होते. त्यामुळे तो शब्द गाळण्यात आला आणि “हे प्रभो, संयुक्त राज्यांना आशीर्वाद दे.” या शब्दांचा स्वीकार करण्यात आला.”

ही घटना घडली त्यावेळी अमेरिकेतील लोकांमध्ये एकत्वाची भावना इतकी कमी होती की, आपण एक राष्ट्र आहोत असे अमेरिकेच्या लोकांना वाटत नव्हते. जर अमेरिकेच्या लोकांमध्ये आपण राष्ट्र आहोत ही भावना निर्माण होऊ शकली नाही तर भारतीयांनी आपण एक राष्ट्र आहोत हे समजणे किती कठीण आहे हे कळून येईल. मला ते दिवस आठवतात जेव्हा राजकारणाने प्रेरित लोकांना ‘भारतीय लोक’ या शब्दाची चीड येत असे. भारतीय राष्ट्र म्हणणे ते पसंत करत असत. मी या मताचा आहे की आपण एक राष्ट्र आहोत यावर विश्वास ठेवणे म्हणजे जे अस्तित्वात नाही ते अस्तित्वात आहे असा समज बाळगण्यासारखे होईल. हजारो जातींमध्ये विभागलेल्या लोकांचे राष्ट्र कसे बनू शकेल? सामाजिक आणि मानसिकदृष्ट्या अजूनही आम्ही एक राष्ट्र नाही याची आम्हाला जेवढ्या लवकर जाणीव होईल तेवढे ते आमच्या हिताचे ठरेल. त्यांनतरच एक राष्ट्र होण्याच्या गरजेचा आम्ही गांभीर्याने विचार करु शकू. या ध्येयाप्रत पोहोचणे अतिशय कठीण आहे. अमेरिकेत जातीची समस्या नाही. भारतात जाती आहेत. जाती या राष्ट्रविरोधी आहेत. पहिली गोष्ट त्या समाजजीवनात विभागणी करतात. त्या राष्ट्रविरोधी आहेत कारण त्या जाती-जातीमध्ये मत्सर व तिरस्काराची भावना निर्माण करतात. आम्हाला वास्तवात जर राष्ट्र व्हायचे असेल तर या सर्व अडथळ्यांवर आम्ही मात केलीच पाहिजे. राष्ट्र निर्मिती नंतरच बंधुत्व वास्तवात पाहावयास मिळेल. बंधुत्वाशिवाय असलेली समता आणि स्वातंत्र्य म्हणजे रंगाच्या वरवरच्या थरांसारखा केवळ बाह्य देखावा असेल.

…स्वातंत्र्य ही आनंदाची बाब आहे याबद्दल शंका नाही. परंतु या स्वातंत्र्याने आपल्यावर फार मोठ्या जबाबदाऱ्या टाकलेल्या आहेत याचा आपण विसर पडू देता कामा नये. या स्वातंत्र्यामुळे, कोणत्याही वाईट गोष्टीसाठी आपल्याला आता इंग्रजांवर दोषारोपण करता येणार नाही. यापुढे जर काही वाईट घडले, तर त्यासाठी आपल्याशिवाय इतर कुणालाही दोषी धरता येणार नाही. अनुचित घटना घडण्याचा मोठा धोका आहे. काळ वेगाने बदलतो आहे. आपले लोकसुद्धा, नवनवीन विचारप्रणालींचा मागोवा घेत आहेत. लोकांच्या राज्याचा आता त्यांना कंटाळा येऊ लागला आहे. आता त्यांना लोकांसाठी राज्य हवे आहे. आणि राज्य लोकांचे व लोकांनी निवडलेले आहे किंवा नाही याची चिंता ते करणार नाहीत. ज्या संविधानात आपण लोकांचे, लोकांकरिता निवडलेले शासन या तत्त्वाचे जतन केले आहे ते जर आपल्याला सुरक्षित ठेवायचे असेल, तर आपल्या मार्गात कोणते अडथळे येणार आहेत ते आपण ओळखले पाहिजेत, की जेणेकरुन लोकांनी निवडून दिलेल्या सरकारच्या तुलनेत लोकांसाठी असलेल्या सरकारला लोक प्राधान्य देण्याकडे वळतील. यासाठी पुढाकार घेण्यात आपण दुर्बल ठरता कामा नये. देशाची सेवा करण्याचा हाच एकमेव मार्ग आहे. दुसरा अधिक चांगला मार्ग मला माहीत नाही.
🇮🇳🇮🇳🇮🇳🇮🇳🇮🇳🇮🇳🇮🇳🇮🇳